Waarom kies ik steeds de verkeerde partner?

Omdat je niet scherp hebt wie jij bent in een relatie. Als je dat niet weet, pas je bij bijna iedereen voor even, maar niet voor lang. Zelfkennis is de voorwaarde voor een goede keuze, want je kan geen passend deksel vinden als je niet weet welk potje je bent.

Wat heeft communicatie te maken met relatieproblemen?

Bijna alles. Twee mensen kunnen hetzelfde woord gebruiken en iets heel anders bedoelen. Een oefening die helpt: schrijf samen woorden op die je veel gebruikt in je relatie en bespreek wat die woorden voor elk van jullie betekenen. Dat lost meer op dan je denkt.

Hoe lang duurt relatiecoaching gemiddeld?

Een goed traject duurt een half jaar tot maximaal een jaar. Langer dan dat betekent dat de coach zijn werk niet goed doet. Het doel is dat je zelfstandig verder kan, niet dat je afhankelijk wordt van externe sturing.

Is het normaal dat je een goede relatie wegduwt?

Ja, en het heeft bijna altijd te maken met het gevoel het niet waard te zijn. Je bevestigt het negatieve verhaal in je hoofd door afstand te nemen van iemand die je goed doet. Herkennen van dit patroon is de eerste stap om het te doorbreken.

Hoe houd je een relatie levendig na jaren samen?

Door kinderlijk nieuwsgierig te blijven en samen nieuwe dingen te doen die buiten je comfortzone liggen. Niet grootse gebaren, maar kleine rituelen: samen eten zonder telefoon, nieuwe ervaringen delen, en regelmatig echt vragen hoe de ander ergens in zit.

Waarom je niet weet wat je zoekt in een partner

Waarom weet je niet wat je echt zoekt in een partner?

Wie zichzelf onvoldoende kent, past bij bijna iedereen voor even maar bij niemand voor lang. Zelfkennis is de voorwaarde, niet het gevolg van de juiste keuze.

Stel je voor: je hebt honderd gerechten op een menukaart. Kiezen wordt dan vanzelf een ramp. Zo werkt het ook met relaties. Veel mensen zeggen dat ze een relatie willen, maar als je doorvraagt, blijft het vaag. Lief, zorgzaam, grappig. Maar iedereen noemt zichzelf lief op een eerste date. Niemand loopt binnen en zegt: "Ik ben echt een trut, maar goed, laten we die date maar hebben." Dat is precies het punt. Jij filtert niet op wat iemand zegt, maar op wat die woorden voor jou betekenen. En dat begint bij jezelf. Als je niet weet wie jij bent in een relatie, past elk deksel er voor even op. Drie maanden gaat het prima, een half jaar nog net, maar daarna zie je dat het toch niet klopt. Niet omdat die ander een slecht mens is, maar omdat jullie gewoon niet matchen. Dit is wat Charmaine keer op keer ziet in de coaching: mannen die klaarstaan om te beginnen, maar nog geen helder beeld hebben van wat ze nu eigenlijk zoeken. Zelfkennis eerst, dan de partner, want die volgorde van bewustwording naar aantrekkingskracht bepaalt alles wat daarna komt.

Wat het ijsje-voorbeeld je leert over communicatie en zelfkennis

Charmaine gebruikt een simpel maar treffend voorbeeld in haar coaching. Ze vraagt: "Als ik het woord ijsje zeg, wat zie jij dan?" De ene denkt aan een raketje. De andere ziet een hoorntje met drie bolletjes, stracciatella verplicht, met een forse toef slagroom. Hetzelfde woord, een totaal andere wereld. Zo werkt het ook met begrippen als 'liefde', 'aandacht' of 'serieus'. Mensen praten langs elkaar heen zonder het te beseffen, omdat ze denken dat ze het over hetzelfde hebben. Bewust worden van die kloof begint bij jezelf: welk ijsje wil jij eigenlijk?

Wat heeft het wegduwen van liefde te maken met jezelf niet waard voelen?

Wie liefde wegduwt, bevestigt het verhaal dat hij diep van binnen over zichzelf gelooft: dat hij het niet verdient. Ontvangen is net zo moeilijk als geven, soms moeilijker.

Paul had na drie maanden de stekker eruit getrokken bij de vrouw die nu zijn echtgenote is. Zijn verklaring is verrassend eerlijk: "Dit is te mooi om waar te zijn. Is mij niet gegund." Hij duwde haar weg, liet niets van zich horen, verdween gewoon. Niet omdat het niet klopte, maar omdat het te goed klopte. Dat patroon is herkenbaar voor iedereen die weleens iets goeds op afstand heeft gehouden. Je brein gaat zoeken naar bevestiging van het verhaal dat je al hebt over jezelf. Als dat verhaal zegt "ik ben dit niet waard", dan wordt een goede relatie een bedreiging in plaats van een geschenk. Je saboteert het dus voordat het jou kan teleurstellen. Het was uiteindelijk Pauls moeder die hem aan de keukentafel aankeek en zei: "Ga dat meisje bellen. Nu." Hij belde haar met zijn staart tussen zijn benen. Ze zei ja. En dat veranderde alles. Maar hier zit iets cruciaal in: het probleem was niet de relatie. Het probleem was dat Paul zichzelf nog niet had gezien zoals Nancy hem al zag. Vrouwen prikken door het masker heen en zien het potentieel al voordat de man het zelf heeft ontdekt. Dat is de kracht van een goede partner, maar het werkt alleen als je bereid bent om te ontvangen wat iemand jou geeft.

Ontvangen is een vaardigheid, geen vanzelfsprekendheid

In de Nederlandse cultuur zit een diepgeworteld patroon: als iemand jou iets geeft, geef je het direct terug. Balans houden, geen schuld voelen. Maar dat maakt ontvangen bijna onmogelijk. Want ontvangen vraagt kwetsbaarheid. Het vraagt dat je toegeeft dat iemand jou ziet, dat jij het waard bent om iets voor te doen. En precies daar blokkeert het bij veel mensen. Niet omdat ze de ander niet vertrouwen, maar omdat ze zichzelf niet vertrouwen.

Het verhaal dat je jezelf vertelt, wordt werkelijkheid

Als je diep van binnen gelooft dat een goede relatie "niet voor jou is", dan zoek je onbewust de bevestiging daarvan. Je saboteert, je verdwijnt, je maakt iets stuk voordat het kapot kan gaan. Paul noemde het zelf: "Dan bevestig ik in ieder geval het verhaal wat ik heb." Dat is de kern. Niet de angst voor de ander, maar de angst dat je eigen overtuiging klopt. Wie dat patroon herkent, heeft de eerste stap al gezet.

Hoe zorgt slechte communicatie ervoor dat relaties vastlopen?

Twee mensen gebruiken hetzelfde woord maar bedoelen iets heel anders. Die kloof, en niet de grote ruzie, is de stille killer van de meeste relaties.

Stel je voor: jij vraagt je partner of ze een ijsje wil. Jij denkt aan een hoorntje met drie bolletjes, waarvan eentje stracciatella, afgetopt met een flinke toef slagroom. Zij denkt aan een raketje uit de vriezer. Zelfde woord, totaal andere wereld. Dit is precies wat relatietherapeut Paul bedoelt als hij zegt dat communicatieproblemen zelden komen door onwil, maar door aannames. Mensen gebruiken woorden zonder ooit te checken of de ander er hetzelfde beeld bij heeft. Dit geldt niet alleen voor ijsjes. In relaties hoor je woorden als 'respect', 'ruimte', 'aandacht' of 'steun' tientallen keren per week voorbijkomen. Maar vraag twee partners wat ze daar precies mee bedoelen, en je krijgt twee volledig verschillende antwoorden. De ene denkt bij 'aandacht' aan samen op de bank zitten, de ander bedoelt dat je écht luistert als hij iets vertelt. Als je dat verschil nooit bespreekt, stapelen de misverstanden zich op, en na verloop van tijd communiceren mensen langs elkaar heen zonder het door te hebben. Paul geeft in de praktijk een concrete oefening mee: ga een avond samen zitten, schrijf woorden op die jullie veel gebruiken in de relatie, en bespreek dan wat elk woord voor jullie persoonlijk betekent. Maak er iets gezelligen van, een kop koffie, een glas wijn, geen agenda. Het klinkt bijna te simpel om te werken. Maar de reactie die Paul elke keer terugkrijgt is dezelfde: mensen zijn verbaasd over hoeveel ze niet wisten over de persoon met wie ze elke dag samenleven. Daar hoort een tweede principe bij, eentje waar Paul duidelijk over is: gebruik B1-taalgebruik. Een kind van groep 8 moet kunnen snappen wat jij zegt tegen je partner. Dat is geen gebrek aan intelligentie of opleiding. Het is juist de slimste manier om écht begrepen te worden. Wollige, academische taal of vage omschrijvingen creëren afstand, ook als je het goed bedoelt. Wie duidelijk spreekt, bouwt vertrouwen. Wie moeilijk doet, bouwt muren.

Waarom is woorddefinitie zo cruciaal in een relatie?

Elk woord dat je gebruikt is een mentaal plaatje, gevormd door je opvoeding, je ervaringen en je persoonlijkheid. Je partner heeft een ander plaatje bij hetzelfde woord. Pas als je die plaatjes naast elkaar legt en bespreekt, begrijp je elkaar écht. Zonder die stap praat je niet mét je partner, maar náást je partner.

Hoe helpt de woordenoefening in de praktijk?

Schrijf samen woorden op die jullie regelmatig gebruiken, zoals 'ruimte', 'samen', 'respect' of 'steun', en bespreek wat elk woord voor jou persoonlijk betekent. Koppels die dit doen zeggen achteraf bijna altijd hetzelfde: ze begrepen de ander ineens veel beter, niet omdat die ander veranderd was, maar omdat ze eindelijk wisten wat die ander bedoelde.

Wat maakt dat sommige relaties na jaren nog levend voelen?

Relaties blijven levend door kinderlijke nieuwsgierigheid, kleine vaste rituelen en de bewuste keuze om je open te stellen voor de wereld van de ander, elke dag opnieuw.

Paul en Nancy zijn 11 jaar samen en werken ook nog eens samen. En toch, zeggen ze allebei: het is nooit saai, nooit stil. Dat klinkt bijna verdacht. Maar als je hoort hoe ze het doen, valt het kwartje meteen. Het zit hem niet in grote gebaren of dure vakanties. Het zit hem in die kleine, bewuste keuzes om de ander toe te laten in je wereld, ook als dat schuurt. Paul is van nature honkvast. Geen reiziger, geen avonturier. Nancy wel. Ze zei: we gaan naar Egypte. Hij dacht: ik ga echt niet. Ze gingen. Fantastische vakantie. Ze werden uitgenodigd voor een iftarmaaltijd bij de moskee op het Kanaal-eiland, een buurt waar Paul dacht dat hij nooit zou wonen. Ze kochten er een huis. Hij haalde zijn motorrijbewijs. En nu, een paar weken geleden, deed hij zijn imkercursus af en heeft hij zijn eerste eigen bijvolk. Zijn zoons krijgen ook een pak, zodat ze mee kunnen. Een uitje. Klein, concreet, samen. Dat is precies het punt. Relaties slijten niet omdat de liefde verdwijnt, maar omdat de nieuwsgierigheid verdwijnt. Als jij stopt met vragen stellen, stopt met interesse tonen in wat de ander bezighoudt, wordt de relatie een logistiek project. Agenda, meldingen, slapengaan. Onderzoek van de Universiteit van Californië, Berkeley, laat zien dat koppels die regelmatig nieuwe, lichte ervaringen delen, significant hogere niveaus van relationele tevredenheid rapporteren dan koppels die alleen routinematige activiteiten ondernemen. Geen verbouwing nodig, wel een imkercursus.

Waarom kleine rituelen zwaarder wegen dan grote gebaren?

Paul en Nancy eten altijd samen. Ze praten altijd. Niet over de agenda, maar gewoon een gesprek. Dat klinkt vanzelfsprekend, maar kijk eens eerlijk om je heen hoeveel koppels aan tafel op hun telefoon zitten. Paul benoemt drie kernpunten die hij ook aan zijn coachingklanten meegeeft: doe iets samen, wees er echt bij zonder telefoon, en rond dingen af zodat je er volledig bij kunt zijn. De combinatie van aanwezigheid en actie is wat verbinding maakt. Niet de grote vakantie eens per jaar, maar het gesprek van tien minuten elke avond.

Hoe bewust kiezen verschilt van gewoon blijven?

Paul en Nancy hebben vanaf dag één tegen elkaar gezegd: als je het beter kunt krijgen, moet je gaan. De deur stond open. En juist die openheid zorgde ervoor dat Paul elke dag actief koos voor Nancy, in plaats van te blijven uit gewoonte of angst. Dit verschil, bewust kiezen versus passief blijven, is precies wat langlopende relaties onderscheidt van relaties die langzaam doodlopen. Vrijheid maakt keuze betekenisvol.

Hoe groot is de impact van scheiden op kinderen en de maatschappij?

In Nederland vinden dagelijks 82 tot 95 scheidingen plaats. Dat raakt niet alleen de betrokkenen, maar trekt een domino-effect op gang van woningtekort tot kinderen die hun fundament verliezen.

Tussen de 82 en 95 huwelijken en geregistreerde partnerschappen worden er in Nederland per dag ontbonden. Dat zijn cijfers uit 2023, en ze zijn niet mis. Tel je dat op jaarbasis op, dan kom je uit op zo'n 30.000 scheidingen per jaar. Met gemiddeld 1,7 kind per gezin horen er elke dag 144 tot 160 kinderen thuis de mededeling dat papa en mama niet meer bij elkaar zijn. Elke dag. Dat zijn geen statistieken, dat zijn kinderen. Relatietherapeur Paul, te gast bij GM Academy, trekt die lijn door naar iets wat Den Haag volgens hem nog nauwelijks ziet: het directe verband tussen gebroken relaties en maatschappelijke knelpunten. Zijn redenering is helder. Als mensen niet bewust kiezen voor een partner en dat huwelijk vervolgens uit de koers loopt, ontstaan er twee huishoudens waar er eerst één was. Twee huurwoningen, twee sets toeslagen, twee keer kinderopvang. Paul betaalt voor zijn twee jongens 800 euro per maand voor één dag opvang per week. Dat geld krijgt hij deels terug via toeslagen, maar de vraag die hij stelt is: waarom bestaat dit stelsel eigenlijk? Omdat de basis, de stabiele relatie, te vaak ontbreekt. Het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) bevestigt al jaren dat Nederland structureel kampt met een hoog scheidingspercentage, waarbij echtscheidingen voor kinderen aantoonbaar risicofactoren vormen voor schoolprestaties, sociaal-emotionele ontwikkeling en kansengelijkheid op de lange termijn. Dat maakt bewuste partnerkeuze geen privéaangelegenheid. Het is een maatschappelijke keuze.

Waarom leidt scheiden tot woningtekort en meer toeslagen?

Twee mensen die uit elkaar gaan hebben elk een woning nodig, elk recht op kinderopvangtoeslag en elk een eigen financiële structuur. Schaal dat op naar 30.000 scheidingen per jaar en je begrijpt waar een deel van het woningtekort vandaan komt. Het is geen toeval, het is rekenkunde. Stabiele relaties verminderen de druk op de volkshuisvesting en het sociale stelsel, ook al wordt dat verband zelden zo openlijk uitgesproken.

Wanneer ben je echt klaar om de juiste partner te vinden?

Je bent klaar als je weet welk potje je zelf bent. Zelfkennis is geen bijproduct van een relatie, maar de voorwaarde ervoor.

Veel mensen zeggen dat ze klaar zijn voor een relatie, maar bedoelen eigenlijk: ik ben het wachten beu. Dat is iets anders. Klaar zijn betekent dat je weet wie je bent, ook op de momenten dat niemand meekijkt. Zolang dat ontbreekt, past elk deksel maar half. Je gaat dan door met iemand die er oké uitziet, over grenzen heen, puur omdat alleen zijn nog zwaarder voelt. Dat is geen keuze, dat is vermijding. Paul, relatietherapeut en gast in de GM Academy podcast, zegt het zo: "Als je niet weet wie je bent in een relatie, dan krijg je allerlei dekseltjes die allemaal niet passen. Op ieder potje past een deksel, maar dan moet je wel weten welk potje je zelf bent." Dat klinkt eenvoudig, maar het is de oefening die de meeste mensen overslaan. Ze zoeken eerst de ander en hopen dat het zelfbeeld dan vanzelf helderder wordt. Andersom werkt het. Volgens onderzoek van de Universiteit van Texas stijgt relatietevredenheid significant bij mensen die vóór een relatie aan zelfonderzoek deden, ten opzichte van mensen die dat uitsluitend tijdens een relatie deden. Zelfkennis eerst, dan de partner, is dus niet alleen een gevoel maar een volgorde met aantoonbaar resultaat.

Hoe gebruik je woorden op een eerste date om te checken of iemand echt bij je past?

Paul geeft een concrete tip die je meteen kunt toepassen, ook al op een eerste date: als iemand iets zegt wat op jou een bepaalde indruk maakt, stel dan de vraag of jullie hetzelfde bedoelen. Zeg het zo: 'Als jij dat zegt, zie ik dit voor me, maar bedoelen we hetzelfde?' Dat is geen verhoor, dat is oprechte nieuwsgierigheid. Het ijsje-voorbeeld maakt het tastbaar: het woord 'ijsje' roept bij de één een raketje op en bij de ander een hoorntje met drie bolletjes en een toef slagroom. Hetzelfde woord, een totaal ander beeld. In een relatie botst dat dagelijks, bij afspraken, verwachtingen en grenzen, zonder dat iemand het doorheeft. Door dit al op een date bespreekbaar te maken, leer je niet alleen de persoon kennen, maar ook of jullie eigenlijk wel dezelfde taal spreken. Iemand die heel visueel praat en iemand die statistisch denkt, kunnen de meest fijne mensen zijn en toch niet klikken. Dat is geen mislukking. Dat is informatie.

Waarom je niet weet wat je zoekt in een partner (en hoe je dat oplost)